به گزارش قدس آنلاین، گفت و گو با مرد صریح لهجه فوتبال ایران جذابیت های خاص خودش را دارد، مردمی که نه با کسی تعارف دارد نه در سخنانش به کسی وام می دهد، به بهانه ناکامی تیم المپیک در رقابت های مقدماتی المپیک فرانسه و وضعیت نا به سامان فوتبال ایران دقایقی با رسول کربکندی به گفت و گو پرداختیم تا نقطه نظرات او در خصوص وضعیت فعلی فوتبال ایران را بشنویم که در ادامه متن کامل این پرسش و پاسخ چالشی را با هم مرور خواهیم کرد.
*بازگشت مجدد امیر قلعه نویی به نیمکت تیم ملی، آیا می تواند امیدوارکننده به حساب آید یا اینکه ما مثل همیشه به عقب برگشتیم؟
آقای قلعه نویی یکبار در این سمت حضور داشت که متاسفانه در آن مقطع نتیجه نگرفت،نمی دانم در مقطع کنونی او چه هدفی دوباره این مسوولیت را قبول کرده اما قطعا کار او خیلی سخت تر از گذشته خواهد بود، چون ما در جام جهانی وقتی تیم های آسیایی را مشاهده کردیم به این حقیقت پی بردیم که دیگر تیم آسان و دست و پا بسته ای در آسیا وجود ندارد. این دوره از رقابت های جام ملت های آسیا به اعتقاد من یکی از سخت ترین دوره های جام ملت های آسیا خواهد بود.
در حال حاضر تیم های درجه یک آسیا همگی مدعی کسب عنوان قهرمانی هستند و نکته تامل برانگیز اینجاست که تیم های درجه دوم آسیا هم حریفان آسان و راحتی برای ما نخواهند بود، چون هر یک به سبک خود به دنبال کسب موفقیت هستند و این مساله کار را برای ما بسیار سخت تر خواهد کرد. یک امتحان سخت برای دومین بار پیش روی قلعه نویی قرار گرفت اما در مجموع امیدوارم که یک حضور موفق در این تورنمنت حساس داشته باشیم. هرچند ما در این انتخاب و فرایند تصمیم گیرنده نبودیم و نیستم اما باید به این مساله مهم توجه کنیم که تنها دلخوشی مردم ایران در مقطع کنونی فوتبال و موفقیت تیم ملی است امیدوارم بتوانیم مردم را در این مورد خوشحال کنیم تا قدری از دغدغه های موجود در جامعه را به این ترتیب مدیریت کرده باشیم.
*یکی از آیتم ها و عنصرهای موفقیت یک تیم در هر نقطه ای از جهان مدل آماده سازی آن تیم است و اگر آماده سازی اصولی و منطقی وجود نداشته قاعدتا موفقیت بزرگی رقم نخواهد خورد، آیا روند آماده سازی تیم ملی را در مقطع کنونی مفید می دانید؟
ما یکسری محدودیت داریم برای انجام بازی های تدارکاتی که اصل آن برمی گردد به موضوعات سیاسی و تحریم های ظالمانه با در نظر گرفتن این مساله طبیعتا پیدا کردن حریف تدارکاتی کار آسانی نخواهد بود، اما جدا از این مساله معضل عجیبی که همیشه یقه ما را گرفته و برای تیم ملی دردسر ایجاد کرده اینست که ما در دقیقه ۹۰ به دنبال پیدا کردن حریف تدارکاتی هستیم در حالی که تیم های بزرگ جهان از ماه ها قبل تقویم مسابقات تدارکاتی و رسمی خود را تنظیم می کنند، طبیعی است که وقتی ما در دقیقه ۹۰ به دنبال حریف تدارکاتی باشیم با گزینه خوب و ایده آلی مواجه نخواهیم بود.
ما همیشه دیر به فکر افتادیم و این مساله باعث شده با تیم هایی بازی کنیم که بازی با آنها برای ما ثمره ای نداشته و ندارد، اینکه ما باد به غبغب بیندازیم و بگوئیم طارمی را داریم، آزمون را داریم، جهانبخش را داریم به درد ما نمی خورد، ما باید به دنبال هماهنگی و آمادگی بیشتر میان بازیکنان حاضر در اردوی تیم ملی باشیم، وقتی این تفکر حرفه ای نزد ما وجود ندارد طبیعتا بازی به نفع ما پیش نخواهد رفت. فقط فوتبال حمله نیست که ما به یکسری بازیکن و نام آنها تکیه بزنیم.
*یعنی اعتقاد دارید جنس بازی های تدارکاتی تیم ملی به درد فوتبال ایران نمی خورد؟
این بازی ها و دیدارهای تدارکاتی تنها ما را گول می زند! این بازی های هیچ کارآرایی مفیدی برای فوتبال ملی ما ندارد، من دیدم حتی من دیدم وقتی گل اول را به آنگولا زدیم دستش را مشت کرد و به نشانه خوشحالی از بابت این گل ابراز خوشحالی کرد، انگار ما فتح و الفتوح کردیم در حالی که این بازی ها به درد ما نمی خورد و تنها برای رزومه سازی مفید است. این بازی ها شاید در کوتاه مدت به کار بیاید اما چون ایرادهای ما با این بازی ها بیرون نمی زند کار با مشکل مواجه خواهد شد. شاید این نتایج در حال حاضر برای کادر فنی تیم ملی یک موفقیت به حساب بیاید اما وقتی ما موفق هستیم که بتوانیم نظم و هارمونی یکنواختی بین بازیکنان تیم ملی ایجاد کنیم که در کار حمله و کار دفاع همگی مشارکت داشته باشند.
در حال حاضر ما در حوزه کارهای تدافعی و دفاعی به شدت مشکل داشتیم، ما تنها در یک دوره از حضور کارلوس کی روش که کار دفاعی را به خوبی انجام دادیم در مابقی موارد با مشکل بزرگ دفاعی رو به رو بودیم و این اتفاق قطعا و حتما تیم ملی رادر بازی های جام ملت های آسیا با مشکل جدی مواجه خواهد کرد. امروز هیچ کسی به این مساله توجه نمی کند اما در آینده بابت این غفلت با چالش های بزرگی مواجه خواهیم شد.
* دقیقا اتفاقی که در تورنمنت کافا برای ما ایجاد مشکل کرد، نظیر بازشدن دروازه بیرانوند مقابل افغانستان، در حالی که هیچ کسی توقع چنین موضوعی را نداشت!
نکته مورد بحث ما دقیقا همین جاست، شاید ما به تیم های درجه دو و سه پنج، شش یا ده گل هم بزنیم اما در خط دفاع و استراتژی دفاعی آنقدر خوب عمل می کنیم که دروازه تیم ما بسته بماند، قطعا این طور نیست و می بینیم که در بازی برابر حریفی نه چندان مطرح نظیر افغانستان دروازه تیم ما بسته نمی ماند و ما گل می خوریم،زمانی که ما گل می خوریم بزرگترین زنگ خطر برای ما و کادر فنی تیم ملی به صدا در می آید.
مهمترین فاکتوری که ما برای کسب عنوان قهرمانی در جام ملت های آسیا به آن نیاز داریم اینست که ما گل نخوریم، در این که ما بازیکنان طراز اولی در خط حمله داریم هیچ تردیدی نیست اما چه فایده ای دارد که ما گل بزنیم اما قدرت محافظت از دروازه خود را نداشته باشیم، ما از هر موقعیت کوچکی می توانیم شانس گلزنی ایجاد کنیم اما آیا قدرت حفاظت و مراقب از دروازه خود را نیز داریم. ما در جام جهانی مقابل انگلستان شش گل خوردیم، حالا شما بیایید دو گل هم بزنید چه اتفاقی رخ می دهد؟ شما قطعا بازنده خواهید بود، پس باید ابتدا پیش از هر مساله بایستی تلاش کنیم گل نخوریم که در حال حاضر این چنینی نیست و ما در این فقره ضعف داریم.
*به اعتقاد شما آیا الان به جز علیرضا بیرانوند ما شماره دو مطمئن برای این پست داریم، در حالی که در خط حمله و هافبک نفرات زیادی داریم و طبیعتا نگرانی و دغدغه ای در این بخش نخواهیم داشت اما در خصوص جانشین بیرانوند چنین مزیتی وجود دارد؟
ما در سال های گذشته با مشکلات زیادی در بخش گلری رو به رو بودیم تا جایی که برخی اوقات کارلوس کی روش برای انتخاب شماره یک با مشکل مواجه بود اما امروز در کنار بیرانوند، افرادی نظیر نیازمند، حسینی، اخباری مواجه هستیم که این نفرات از هر نظر قابلیت ایستادن درون دروازه تیم ملی را دارند و نگرانی بزرگی برای اتفاقات غیر منتظره برای جانشین بیرانوند را نداریم اما باید بپذیریم که بیرانوند از نظر روحی و روانی از همه این افراد یک سر و گردن بالاتر است.
اما مشکل اینجاست که ما در همه بازی ها می خواهیم از بیرانوند استفاده کنیم در حالی که کادر فنی باید در این بازی های تدارکاتی به نفرات نیمکت نشین فرصت عرض اندام بدهد تا آنها از نظر روحی و روانی آماده و مهیای حضور در ترکیب اصلی تیم ملی باشند، این اشتباه را کارلوس کی روش هم کرد و قلعه نویی در حال تکرار آن است، وقتی در بازی برابر انگلیس بیرانوند مصدوم شد کارلوس کی روش دو دستی به سر خود کوبید که این موضوع روحیه و روان بازیکن جانشین را نابود می کند، اما اگر ما در بازی های ساده تر و تدارکاتی به افرادی نظیر نیازمند، حسینی و اخباری بازی بدهیم طبیعتا این اتفاق رخ نخواهد داد. به همین دلیل من تصور می کنم اگر به جوان تر میدان بدهیم می توانیم آنها را آماده حضور در بازی های سخت کنیم و دیگر آنجا لازم نیست دو دستی به سر خود بکوبیم.
*درباره کادر فنی پر تعداد آقای قلعه نویی چه نظری دارید، مساله که به شدت این روزها خبرساز شده و اکثریت قریب به اتفاق منتقدان با این موضوع به شدت زوایه پیدا کرده اند؟
من ابتدا این مساله را بگویم که حق هر سرمربی اینستکه دستیاران را خودش انتخاب کند تا ارتباط بهتری با یکدیگر داشته باشند، من فکر می کنم در انتخاب دستیارهای آقای قلعه نویی رفاقت بازی شده است، یعنی آدم هایی که وابسته و نزدیک به تفکر خود آقای قلعه نویی بودند در اولویت قرار داشتند، شما در تیم های بزرگ دنیا می بینید که یک ردیف آدم روی نیمکت می نشینند، که برای یک تیم فکر می کنند و نتیجه را به سرمربی انتقال می دهند تا موفقیت رقم بخورد، حالا آقای قلعه نویی که معمولا روی نیمکت نمی نشینند و اکثر اوقات لب خط می ایستد و بازی را هدایت می کند حالا سوال اینجاست که آیا این انتقال از سوی نیمکت به امیر قلعه نویی شکل می گیرد یا نه؟
ما باید این موضوع را در نظر بگیریم که در برخی اوقات نیاز به یک کمک فوری در حوزه فنی است آیا به اعتقاد شما این نیمکت قادر است پیام فنی خود را در سریع ترین زمان ممکن برای باز شدن گره فنی تیم ملی به قلعه نویی ارائه دهد؟ آیا دستیاران تیم ملی جرات بیان نقطه نظرات خود را به سرمربی تیم ملی دارند؟اگر شما بهترین دستیاران دنیا را هم داشته باشید ولی جرات بیان نقطه نظرات خود را نداشته باشید چه ثمره ای از این دستیاران نصیب تیم خواهد شد؟ وقتی شما قادر نیستید که در جریان بازی تاثیر داشته باشید چه سودی عید تیم ملی خواهد شد؟ به نظر من وقتی چنین جراتی وجود ندارد همه برای بقای خود روی نیمکت تلاش می کنند تا عمرشان روی نیمکت تیم ملی بیشتر شود.
از طرفی من در این کادر فنی آدم باتجربه نمی بینم، همه دستیاران قلعه نویی در کادر فنی تیم ملی جوان هستند، اما در کنار این نفرات جوان نیاز به آدم باتجربه نیز هست تا بتواند در بزنگاه های مهم به کمک سرمربی بیاید. خداداد عزیزی بازیکن بزرگی بوده و هیچ تردیدی نیست اما بازیکن بزرگ نمی تواند به عنوان یک دستیار خوب فعالیت کند و قادر نیست مشکلات موجود در ساختار فنی یک تیم را برطرف کند.به هر حال من معتقدم که این مجموعه بایستی یک باری را از روی دوش سرمربی تیم ملی بردارند، یک مربی به آنها فرصت حرف زدن و نظر دادن می دهد یا اینکه به آنها اجازه حرف زدن نمی دهد که در این صورت کار به شدت مشکل خواهد بود و حضور آنها هیچ ثمره ای به دنبال نخواهد داشت.
*و اما قصه پر غصه تیم المپیک که در کمال ناباوری بازهم از گردونه رقابت ها حذف شد و همچنان طلسم ناکامی های این تیم ادامه دارد و مردم ایران همچنان در حسرت حضور در بازی های المپیک به سر می برند؟
شما برای موفقیت یک تیم باید برنامه ریزی داشته باشید، در هر حالی که بیشترین زمان صرف دعوا بین کمیته ملی المپیک و فدراسیون فوتبال می شود که چه کسی مسوولیت برعهده دارد، بعد از اینکه دعواها تمام می شود و یکی از طرفین خسته می شود و طرف دیگر قدرت را برعهده می گیرد، تازه دردسر بزرگ تر شروع می شود، باشگاه ها به هیچ عنوان با این تیم همکاری نمی کنند و بازیکنان خود را در اختیار این تیم قرار نمی دهند.
اصلا در این میان برنامه ریزی جایی ندارند، اگر بازیکنان مدت طولانی کنار هم تمرین نکنند دقیقا همین اتفاقی رخ می دهد که امروز شاهدش هستیم، ما بازیکنان بسیار خوبی در تیم امید داشتیم و داریم اما حضور این بازیکنان به چه دردی خورد! و نکته تامل برانگیز همین بازیکنان خوب و ستاره از یک بازیکن معمولی هم معمولی تر ظاهر می شوند، این یعنی اینکه ما برنامه ریزی نداریم، مدیریت نداریم و عقلانیتی در کار نیست. ما فردی خوب هستیم اما کار تیمی هیچ موفقیتی نداریم، اگر هر مربی دیگری هم به جای عنایتی بود بازهم همین اتفاق رخ می داد چون ما اصلا به دنبال حل مشکل نبودیم بلکه بیشتر به دنبال خط و نشان و قدرت طلبی بودیم که نتیجه اش هم به اینجا ختم شد که ناکامی دوباره به نام ما سند خورد.
با یک ماه نمی توان موفقیتی بزرگ رقم زد، به همین علت ما شکست می خوریم، تا مادامی که ما کار با برنامه و دراز مدت نکنیم همین داستان پا بر جاست، تا حدی که مثل این بار ممکن است حتی از مرحله مقدماتی هم صعود نکنیم و این فاجعه را پر رنگ تر می کند. ما به دنبال سمبل کاری امور فنی و تیمداری هستیم، واقعا اگر کار اصولی و برنامه ریزی وجود نداشته باشد ما صد سال دیگر هم نمی توانیم به المپیک برویم. ما دنبال موفقیت نیستیم بلکه به دنبال روزمه سازی و گرفتن پوئن بیشتر هستیم در حالی که در فوتبال دنیا امروز چنین اتفاقاتی رخ نمی دهد و بر اساس قاعده و اصول رفتار می کنند و طبیعتا پشت این مساله موفقیت نیز وجود دارد.
*یکسال از عملکرد دوباره مهدی تاج در فدراسیون فوتبال گذشت، کارنامه رئیس فدراسیون فوتبال در بازگشت مجدد به این مسوولیت را چگونه ارزیابی می کنید؟ آیا نمره قبول را به وی می دهید !
به هیچ عنوان ، اولا که آمدن یک رئیس فدراسیون به این معناست که آدم های بزرگ را کنار خود بیاورد، یعنی اینکه آدمهایی او را همراهی کنند توانمندیو پتانسیل لازم را برای موفقیت در حوزه مدیریت فوتبال داشته باشند،آقای تاج دوباره همان آدم هایی را روی کار آورد که پنجاه شصت سال پیش در فوتبال حضور دارند و با علم روز فوتبال هیچ آشنایی نداشتند و نخواهند داشت، کار بزرگ نیاز به آدم های بزرگ دارد.
شما برای همین تیم امید ببینید چقدر جنگ و دعوا راه افتاد ، ما آرزوی داریم که به جام جهانی برویم، در حالی که ما سال ۱۹۷۸ که من هم افتخار همراهی تیم ملی را داشتم به این موفقیت دست پیدا کردمی اما واقعا از آن سال به بعد فقط راهی جام جهانی شدیم اما موفقیتی هم در این عرصه داشتیم؟ این نشان دهنده اینست که ما زیر بنا و زیر ساخت نداریم، ما در فوتبال ایران به گونه ای رفتار می کنیم که حتی دیگر ستاره سازی هم نمی کنیم، به این دلیل که جای استعدادها را پول گرفته است.
امروز حقیقتی تلخ در فوتبال ما وجود دارد که هر خانواده ای که پول داشته باشد بچه اش می تواند وارد این فضا شود؛ اما کسی که استعداد دارد اگر پول نداشته باشد کار بسیار سختی دارد.استعدادهای مناطق محروم کجای فوتبال هستند؟ شما امروز بچه خودتان را به مدرسه فوتبال ببرید اولین سوالی که مربی می کند اینست که پدر این بچه چکاره است؟ برای اینکه ما حق مربیان تیم های پایه را ندادیم! شما وقتی حق مربی تیم پایه را نمی دهید یعنی فساد را کلید زدید، وقتی حق مربی را پرداخت نمی کنید دیگر مربی وطیفه ذاتی خود را دنبال نمی کند. شما وقتی پول مربی را ندهید مربی پانزده بازیکن انتخاب می کند و بقیه نفرات را طوری انتخاب می کند منافع خودش نیز تامین شود، و این یعنی بلبشویی که امروز در مدارس فوتبال ما حاکم است.
*شما همچنان معتقدید که فساد در فوتبال ایران وجود دارد؟
مگر اتفاق خاصی رخ داده که من حرفم را تغییر دهم، من روزی که سرمربی صبای قم بودم در یکی از مصاحبه های خودم اعلام کردم فساد سرتا پای فوتبال ایران را گرفته است، مرا به کمیته انضباطی احضار کردند، من در زمان تعیین شده مراجعه کردم، دیدم که آقایان دنبال فیلم و سی دی مصاحبه من هستند، همان جا گفتم آقا دنبال چی می گردید من عین همان حرفها را در این جلسه تکرار می کنم، چون از کسی ترس و واهمه ای ندارم،من در آن جلسه گفتم شما بگوید فوتبال ما پاک است من از همه مردم ایران عذرخواهی می کنم و در مصاحبه ای حرفهای خودم را پس می گیریم، گفتند نه ما هم قبول داریم ناپاک است اما شما همه را گفتی! مرا سه میلیون تومان جرمیه کردند و دو جلسه محروم که چرا گفتی فوتبال ما کثیف است! پس نشان دهنده این واقعیت است که اراده ای برای اصلاح فوتبال ما وجود ندارد و هر روز بدتر می شود، تازه من آن روز که آن مصاحبه را انجام دادم فوتبالمان خیلی از امروز پاک تر بود.
* در این میان ماجرای قوانین خلق الساعه و عجیب و غریب هم برای خود داستانی متفاوت دارد، مثلا داستان قانون سقف قرارداد، آیا به عقیده شما با این قوانین می توان جلوی ریخت و پاش ها را گرفت؟
همه دنیا می آیند از فوتبال درآمدزایی می کنند و درآمد سایر رشته ها را تامین می کنند اما در ایران همه چیز برعکس است، تمام رشته های دیگر را تعطیل می کنیم تا هزینه فوتبال را به دست بیاوریم، چند سال قبل هم چنین قانونی را وضع کردند نتیجه اش چه شد رواج زیر میزی های نجومی به بازیکن، سند آپارتمان دادن یا ماشین دادن به بازیکن های لیگ برتری، برای اینکه برنامه ریزی وجود نداشت. این داستان سقف قرارداد هم چون مبنا و اساس درستی ندارد خیلی زود فراموش می شود.
ما از این قاوین خیلی دیدم اما نه تنها به نتیجه نرسیدیم بلکه خیلی زود فراموش کردیم، شما ببینید دوستان به جای اینکه فکری به حال ورود تجهیزات کمک داور ویدئویی بکنند به دنبال این ماجراجویی هایی عجیب و غریب هستند، یعنی کشورهای به مراتب از ما عقب افتاده تر از نظر فوتبالی امروز به این تکنولوژی دسترسی دارند اما در کمال ناباوری ما هنوز به دنبال این هستیم که ایا می توانیم یا نمی توانیم.
من در عجبم چطور وقتی ما امروز قراردادهای سی و چهل میلیاردی با یک بازیکن فوتبال می بندیم چگونه توانمندی لازم برای تجهیز یک ورزشگاه به این تکنولوژی را نداریم! اینجاست که آدم شک می کند که ما وقتی از نظر بودجه مشکل نداریم چرا از این تکنولوژی برخوردار نمی شویم و هر بار با یک بهانه از زیر بار مسوولیت آن شانه خالی می کنیم.
*آقای کربکندی! برای ورود تکنولوژی کمک داور ویدئویی نمی توانیم یا نمی خواهیم؟
من می گویئم که نمی خواهیم این تکنولوژی را به ایران بیاوریم، با نبودن این امکانات یک عده خیلی بیشتر سود می برنند، در حالی که اگر این تکنولوژی وجود داشته باشد قطعا خیلی از اشتباهات رخ نمی دهد؟
*یعنی اینکه برخی از نبود VAR برای دستکاری نتایج سود می برند؟
بله، بالاخره در دنیا امروز این تکنولوژی قابل بهره برداری است، چرا ما نمی توانیم از آن بهره مند شویم؟!ما تعداد داور را افزایش دادیم که اتفاق خوبی است شما داور جوان را می آوری که فرصت قضاوت را داشته باشد، طبیعتا وقتی آن دستگاه باشد امکان اشتباه به پائین ترین حد ممکن می رسد و این جلوی نابودی داور جوان ما را می گیرد، نه باشگاه ها امکان قهرمانی را از دست می دهد، باید قبول کنیم با یک سوت اشتباه نه تنها فرصت قهرمانی از یک تیم گرفته می شود بلکه تمام سرمایه گذاری آن تیم و خریدهای آن باشگاه نابود خواهند شد.به نظرم خیلی اراده ای برای برخورد با فساد نیست، به همین دلیل نمی خواهند این دستگاه وارد فوتبال ایران شود.
چطور وقتی ما را مجبور کردند که برای بازی های لیگ قهرمانان باید از این سامانه استفاده کنیم، این امکانات وارد ایران شد؟ پس قبول کنید نمی خواهیم و گرنه خیلی راحت امکان انجام این کار بود. شما ببینید ما ورزشگاه آزادی ار چه زمانی شروع کردیم به تعمیرش، واقعا زمان بهتری برای آن وجود نداشت؟
*و اما رای کمیته انضباطی و کسر امتیاز از سپاهان، آن هم در شبی که تیم امید از گردونه رقابت های انتخابی المپیک حذف شد! آیا این اتفاقات را طبیعی می دانید؟
خیلی چیزها در فوتبال ایران طبیعی نیست این رای هم مثل بقیه آنها، ما اگر به دنبال عدالت هستیم بایستی نگاه یکسان به همه داشته باشیم.الان ما نمی توانیم با قاطعیت بگوئیم که بقیه تیم ها سقف قرارداد را رعایت کردند، در حالی که همه ما می دانیم این طور نیست، و اعتقاد داریم که این رای اجرا نخواهد شد. اما امیدوارم که اگر قرار است قانون را به درستی اجرا کنیم همه باشگاه ها در برابر قانون یکسان باشند و نگاه بر اساس عدالت برقرار باشد.
*آقای کربکندی در یک جمله آیا می توان به اصلاح وضعیت مدیریت فوتبال ایران امیدوار بود؟
نه!
نظر شما